Berichten

NPO radio 1 Spraakmakers: Homofoob gedrag op en rond het voetbalveld moet direct worden afgestraft

Stelling NPO radio 1 Spraakmakers: Homofoob gedrag op en rond het voetbalveld moet direct worden afgestraft.

Het NPO1 radioprogramma Spraakmakers had vanmorgen de stelling: Homofoob gedrag op en rond het voetbalveld moet direct worden afgestraft.

Ik struikel sowieso altijd al over de term homofoob. Bij een fobie denk ik aan mijn keukentrapje dat ik al echt gruwelijk hoog vind. Of waar anderen een fobie voor spinnen hebben en ik een vaste huisspin heb die naast mijn bed slaapt. Waar de term homofoob wordt gebruikt, gaat het in mijn beleving altijd om discriminatie.

Zelf heb ik een klassiek voorbeeld van transfobie ervaren. Het was 2014 en mijn zoon zag eruit als jongen, maar we spraken hem nog als meisje aan. Voor de volledigheid: zijn naamsverandering was wel al gepland. Maar goed, het was kort voor de zomervakantie en we hadden samen het aanmeldformulier ingevuld. Hierop had ik geschreven dat mijn kind zich als jongen identificeert en dus bij de jongens wilde voetballen.

Omdat ik na een paar weken nog niets had gehoord, heb ik de secretaris gebeld. Het werd een bijzonder gesprek. Hij vroeg mij hoe ik ging voorkomen dat mijn kind gepest ging worden. Even was ik perplex; zei hij dit echt? Al snel begreep ik dat hij geen idee wat hij kon verwachten bij een transgender kind dus vertelde ik over hoe hij eruit ziet en leeft. Uiteindelijk wilde de secretaris het wel proberen. Na de vakantie zouden we meer horen.

De vakantie ging voorbij, overal begon men weer te trainen, maar ik had nog niets gehoord. Dus ik belde maar weer eens met de secretaris. Nu wist hij mij te vertellen dat de aanmelding van mijn kind die avond in een bestuursvergadering besproken zou worden. Ik voelde gelijk aan dat dit niet goed ging en dat gevoel werd een dag later bevestigd met een afwijzing per e-mail. Het bestuur was bang dat mijn kind juist doordat hij transgender is gepest zou worden en dat kon de club niet begeleiden.

Nooit zal ik het gezicht van mijn kind vergeten toen ik hem moest vertellen dat hij niet bij de club van zijn keus mocht voetballen. Nog pijnlijker was toen ik hem de reden vertelde. Hij keek mij aan en zei: “Maar mam, ik heb hier toch ook niet om gevraagd?”.

Dit gedrag kun je als transfoob bestempelen, maar is ook gewoon discriminatie en dat mag niet. Zo concludeerde na een jaar het College voor de Rechten van de Mens in uitspraak op de zaak die ik had aangespannen.

Net zoals een grap niet oké is als iemand die niet grappig vindt, is iemand uitmaken voor ‘homo’ of ‘manwijf’ ook niet oké. Iedereen vindt het normaal dat je een kind corrigeert als die iets doet of zegt dat niet oké is, maar kennelijk doen we dat bij dit discriminerende gedrag nog niet.

Vanmorgen mocht ik in Spraakmakers kort vertellen over dit voorval en de impact. In de hoop -ik ben een enorme idealist- dat in ieder geval 1 persoon die luisterde en dacht: “Homofobie is onzin.” nu begrijpt dat het geen onzin is.

Heb je het gemist dan kun je het terugluisteren! Klik op deze link.

Gratis e-book: verliesverwerking voor moeders van transgender kinderen

Ik weet nog heel goed hoe ik vanaf juli 2014 tot in ieder geval november 2014 met mijn ziel onder mijn arm liep. In juli hadden we besloten dat ons transgender kind een jongensnaam zou krijgen we hem ook als jongen zouden aanspreken. Ik zag hoe blij mijn kind ervan werd en twijfelde dan ook niet aan het besluit. Toch voelde het alsof ik mijn dochter los moest laten en ik wilde niet dat ze uit mijn leven verdween. Ook al wist ik verstandelijk dat ik nooit echt een dochter heb gehad.
Net als ik toen zijn er ook vandaag veel moeders van transgender kinderen die met dit gevoel worstelen. Want waarom voel je eigenlijk dit verdriet? En vooral, wat doe je ermee? Daarom heb ik een e-book gemaakt voor moeders en iedereen die zich als moeder identificeert. Je kunt het e-book gratis downloaden door hier te klikken! Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt. Laat het mij gerust weten!
Groetjes,
Kirsten
PS: Je kunt ook een gratis online sessie met mij boeken! Zonder enig verplichting en op een dag en tijdstip dat jou schikt. Klik hier en regel gelijk jouw gratis sessie!

Is die regenboogvlag nu echt nodig?

Vanmorgen plaatste regenboogstad Purmerend een berichtje op facebook over de start van de regenboogmaand vandaag en het hijsen van de regenboogvlag in het stadje. De reacties waren bijna allemaal hetzelfde: Is dat nu echt nodig? Mijn antwoord: ja, dat is echt nodig.

Op 8 september 2020 heb ik ingesproken in de vergadering van de raadscommissie Beemster over het hijsen van de regenboogvlag. Bekijk de video of tekst -wat je wilt- hieronder en je begrijpt waarom ik het belangrijk vind.
Lees hier de tekst.

Trans ontkenners

Al scrollend door Facebook zag ik vandaag een evenement aangekondigd worden voor eind oktober. Het wordt georganiseerd door Stichting Voorzij. Ik kende de stichting niet en dat bleek niet zo raar. De stichting is begin dit jaar opgericht en heeft als doel op te komen voor vrouwenrechten en emancipatie, maar je hoeft echt niet heel veel verder te lezen om te zien dat ze transpersonen als de bedreiging zien voor vrouwenrechten.

Eigenlijk zegt de stichting vooral twee dingen:
1. Alleen vrouwen die geboren zijn met het lichaam van een vrouw zijn vrouw.
2. Genderidentiteit is een verzinsel.

Ik merk gelijk dat ik heel emotioneel reageer op wat ik lees. Het raakt mij persoonlijk. Wat zij zeggen gaat niet alleen over mijn kind, maar ook over mijzelf als moeder. Het is nu 10 jaar geleden dat bleek dat mijn dochter zich echt geen meisje voelde. Dat dat de reden was waarom mijn kind zo ongelukkig was. Gaandeweg de jaren heb ik geleerd dat er echt een verschil kan zitten tussen het geslacht dat je lichaam laat zien en hoe je je voelt. Dat dat geen verzinsel is, maar feit. Een constructiefoutje zoals ik het vaak noem. Niet denigrerend bedoeld, maar juist omdat dat woord zo duidelijk maakt wat het is. En zo worden er zoveel mensen met “constructiefoutjes” geboren. Meestal benoemd als handicap en daarmee is het prima acceptabel. Echter, voor veel mensen bij wie de genderidentiteit overeen stemt met het fysieke geslacht is het niet voor te stellen dat je een vrouwelijk lichaam kunt hebben zonder je vrouwelijk te voelen. Daar vandaan zijn er twee opties. De ene is accepteren dat je het zelf niet goed begrijpt, maar het gevoel van de ander respecteren. De andere weg is hakken in het zand en alles dat ook maar ruikt naar transpersonen af te wijzen.

Het wrange zit voor mij in het feit dat heel veel transpersonen aan zelfdoding denken. Juist omdat ze niet geaccepteerd worden zoals ze zijn. En deze stichting wijst niet alleen het bestaan van een genderidentiteit af, maar doet ook nog eens alsof een genderneutrale maatschappij een bedreiging is voor vrouwen en vrouwenrechten. Ik verlang meer dan ooit naar een genderneutrale maatschappij. Een maatschappij waar het niet uit maakt wat voor geslachtsorganen ik heb of hoe ik mij identificeer. Wel een maatschappij waar ik geheel mijzelf mag zijn en als individu het recht heb om vrij te zijn. Vrij om mij te uiten zoals ik ben, maar zeker vrij van geweld en discriminatie.

Ik zal eerlijk zeggen dat ik heb gehuild bij het lezen van de teksten op deze site. Voor mij zijn de teksten naar en pijnlijk. Tegelijkertijd voel ik trots op de gelukkige zoon die mijn kind geworden is. Die liefdevolle jongen van 18 die zo behulpzaam is en na iedere stagedag bij ouderen die dementeren moe, maar zo blij thuis komt. De jongen die zo zorgzaam is voor anderen en zoveel lol heeft met zijn broer. Ik ben trots dat ik deze jongens mijn kinderen mag noemen. En ja, ik voel mij ook enorm gemotiveerd om door te gaan met het vertellen van mijn verhaal. Vertellen dat de wereld niet zo binair is als we denken. En dat dat prima is! Het gevaar zit niet in of we man of vrouw zijn. Het gevaar zit in hoe we met elkaar omgaan.